Als eerste - breng je geest tot rust - relax - haal diep adem en centreer je in je hart.
Nu - voel liefde in je hart- en in je lichaam
Visualiseer een violette vlam in je hart - en in je wezen
Vervolgens kun je het volgende gebed/ de volgende affirmatie uitspreken:
"Liefste violette vlam - geliefde transformatie-engelen - kom alsjeblieft naar hier en transformeer alle synthetische atomaire en elektromagnetische substanties en alle mogelijke gifstoffen in de atmosfeer en de ecosystemen van Moeder Aarde voor het hoogste goed en ten goede van de gehele mensheid en al het leven overal.
Transformeer alsjeblieft alle invloeden en effecten en versnel het ontwakings- en ascentieproces van de mensheid - volgens het goddelijke plan - hier en nu. En zo zal het zijn!
Visualiseer nu - de violette vlam - hoe deze de hele wereld en de omliggende atmosfeer bedekt en zend liefde en waardering - regelrecht uit je hart. Dat is alles.
You can do this wherever and whenever you like... :))
Remember - it is all about your intention - your heart will guide you!
Je kunt dit doen waar en wanneer je maar wenst....:))
Onthoud - het draait allemaal om je intentie - je hart zal je leiden!
“Het Leven is Gemakkelijk – indien WIJ besluiten voor Liefde en Vreugde.”
(22-sept-2016)
Geliefde broeders en zusters van planeet aarde – we
verwelkomen jullie in het Licht en de Liefde van complete eenheid – wij zijn de
Sirius Familieleden.
We
communiceren naar jullie vanuit de rijken van werkelijkheid – waar vreugde en
liefde vrij uit kan stromen. Hier op
Sirius vertegenwoordigt deze stroom van zuivere vreugde geluk en tevredenheid.
Het hoogste
doel – de hoogste waarde is om – in vreugde te zijn. Alles gaat omhoog door de
reden van vreugde. We leven zeer bewust en opmerkzaam in het principe van
vreugde.
De Sirius Familieleden van
Licht: JULLIE ZIJN HT ZAAD – HET
STERRENZAAD – DAT OPKOMT OM TE BLOESEMEN
2 JUNI 2016
Geliefde Aarde lichten – geliefde aarde mensen – we
verwelkomen jullie in totale eenheid en harmonie – wij zijn de Sirius
Familieleden.
De veranderingen – die zich meer en meer voordoen in
jullie en op wereldschaal – worden duidelijker en veel mensen erkennen – dat
het leven ook gemaakt is van een zielen aspect en niet alleen van stoffelijk
bestaan is.
Dat waar Kosmische
Bewustzijn vandaag voor beschikbaar is. Dat dit Bewustzijn jou nu, Joan vraagt
om verder te gaan.
Dank u en welkom Kosmisch Bewustzijn, dank u dat u vandaag bij
ons bent voor de Rainbow-Phoenix leden sessie van 17 april 2016. Will
Berlinghof is de Stem van Kosmisch Bewustzijn Joan Mills is de vraagstelster en
de Energiegeefster. Is er een openingsboodschap of een gebeuren waarover u wilt
spreken? Dank u.
Dat dit Bewustzijn een
openingsboodschap heeft. Dat dit Bewustzijn tegen de leden zegt dat jullie nu
in een heel kritieke ruimte en plaats zitten als mensheid, als individuen, die
naar een andere werkelijkheid gaan.
Dat dit Bewustzijn de
laatste maanden heeft benadrukt dat de energieën van deze tijd zo zijn dat
alles kan gebeuren en dat degenen aan de macht inderdaad deze tijd doordrukken,
want ook zij begrijpen de verbindingen van de planeten en hun krachten en van
de energieën die zichzelf nu uitspelen en zij realiseren zich ook dat ze die
onstabiele en krachtige energieën kunnen gebruiken in hun voordeel of minstens
zo zien zij het.
Dat ze die energieën
kunnen gebruiken die situaties van voordeel voor hen kunnen scheppen en toch
tegelijkertijd is er een ‘wild’heid van deze tijd, een onzekerheid van hoe
dingen naar buiten kunnen komen. Daarom, zelfs diegenen die zien dat de
energieën van hoge aard zijn en als dat juist gebruikt wordt door hen om te
winnen wat zij willen winnen, dat wat de voortgang zal zijn van hun macht, dat
zelfs zij niet kunnen voorspellen wat er zal gebeuren, want zij kunnen niet
langer meer in de toekomst kijken zoals ze eenmaal deden.
Dat wat hun vermogen was om verschillende tijdslijnen te lezen
vanuit de tijdloze ruimte van de vierde dimensie, niet effectief is of werkt
voor hen zoals dat ‘t eens deed, en dat dit zo is sedert de tijd van het
gebeuren van de massa Ascentie die plaats vond in december 2012. Maar ze zijn
doorgegaan alsof ze nog hun doelen kunnen bereiken, maar het is niet langer
gegarandeerd en het is niet langer zo wat de Goddelijke Bron past/wenst en Zijn
bedoeling om een nieuw niveau te brengen van bewustzijn aan de mensheid, aan
Moeder Aarde en zelfs aan het zonnestelsel, de galaxies en het universum.
Handhaaf het
Heilige Neutrale dat waar Kosmisch Bewustzijn voor beschikbaar is. Please Joan,
ga verder.
Joan: Dank u en welkom Bewustzijn op 10 april 2016.
Bij de Rainbow-Phoenix Leden sessie. Wil Berlinghof is de Stem van Kosmisch
Bewustzijn, Joan Mills de Energiegeefster en vragenstelster.
Heeft u een openingsboodschap of een gebeuren waarover u wilt spreken in deze
tijd?
Dat dit Bewustzijn
in deze tijd zegt dat veel energieën gebeuren en dat het een tijd is van
instabiliteit en onbestendigheid en dat dit een voortzetting is van de
energieën waar dit Bewustzijn de vorige maand over sprak, de maand maart, en
zelfs voor maart. Dat dit inderdaad een zeer krachtige tijd is en grote
verwoesting kan aanrichten in de wereld, maar ook grote verwoesting in iemands
eigen land of natie, in iemands eigen gebied, en heel zeker in iemands eigen
leven.
Daarom is het ’t
geval voor ieder die een moeilijke tijd heeft, waar dat onbestendig is en
eisend, dat dit Bewustzijn iedereen vraagt om zich het belang te herinneren van
heilige neutraliteit in deze tijd, om een manier te vinden om niet in de
negatieve energieën getrokken te worden die de planeet beuken, die worden
gericht en gestuurd door bepaalde mensen die een agenda hebben.
Vandaag is het de 7de februari 2016. Will
Berlinghof is de Stem van Kosmisch Bewustzijn, en Callista is de
Energiegeefster en de vraagsteller. Welkom Bewustzijn, kunt u ons vertellen of
u een boodschap hebt in deze tijd voor het algemene publiek. Dit is een zeer
interessante en moeilijke tijd waar wij doorheen gaan. Wat is uw commentaar
over wat er aan het gebeuren is?
Het is inderdaad een heel
interessante tijd, een krachtige tijd, een tijd van grote betekenis naar de
mensheid, naar Moeder Aarde en naar de ontvouwing van het sjabloon die in
formatie is, waar velen al in gaan, dat het naar een ervaring voert wat een
ervaring is van buitengewone gebeurtenissen, gebeurtenissen van grootse
grootheid en betekenis, en toch begrijpen de meesten niet volledig of snappen
dit niet. In plaats van wat er in het algemeen wordt beleefd op de planeet een
tijd is van grote ongerustheid en onberedeneerde angst, een tijd van verwarring
en chaos, terwijl de wereld om hen heen in stukken schijnt te vallen.
Dat het algemene publiek
zich natuurlijk niet bewust is dat de gebeurtenissen waarop ze zijn gericht om
te observeren en aan deel te nemen, gebeurtenissen zijn van grote betekenis en
grootsheid in een veel intenser en ouder plan, een agenda die al meer dan
duizenden jaren werd geformuleerd en die naar precies deze tijd is gegaan voor
voltooiing en activatie.
Genii City of Licht Ambassade bezoek op 16 nov. 2014
Eerdere ingang… Pastor Joel Osteen zegt
aardig vaak dat …”God Alles Kan Doen” en ook om “GROOT te Dromen!”
Terwijl ik klaar sta om de City of
Light(Lichtstad) weer binnen te gaan via mijn innerlijke meditatie doorgang,
zie ik mezelf naar een nu zeer bekende stadspoort lopen die me naar de
Ambassade van Vrede voert van waaruit ik alle leiding voor de Stad zelf krijg.
Dit is echt een groot stuk van mijn leven geweest, al vele jaren, dus is het
best bekend terwijl ik glimlach en me dat herinner. Ik ga door deze 5 lagen
wonder van technisch vakmanschap met de stille turbo, die licht verzamelt en
uitzendt voor iedereen zodat ze er naartoe worden ingetrokken, terwijl dit echt
niets minder kan zijn dan God in actie, waar ik over heb gesproken.
Mijn Gids La-Luke komt naar me toe en eens
te meer lopen we door het Ontspannings Park en naar de wielloze witte trolley
die ons snel zoeft naar de nu bekende Ambassade van Vrede en ons dan door de
achterdeur naar binnen brengt. We stappen dan het toneel op met Ooo-lon die
wacht op onze komst. Ooo-lon is zo’n lief, wijs Licht Wezen en ik voel me
gezegend om van hem te leren en te rapporteren door deze bezoekjes.
Suzanne Lie met de
Arcturiërs : Het is begonnen - Galactische Transmissie van Thuis. 23 dec. 2015
Ik heb enkele van de grote boodschappen gepost in het
Plejadisch Perspectief over Ascentie, Boek 4. Aan het eind van Boek 4, wat ik
wat heb veranderd, schreef ik de volgende (hier onder staande, boodschappen.
Zij gezegend, Sue en de Arcturiërs.
(vertaling winny)
Toen ik de woorden hoorde:
“Transmissie van thuis,” zag ik een man aan een bureau zitten, als een
newcaster/schrijver(?)Hij was blond en had een uniform aan, dat leek op het
uniform van een Galactisch Wezen.
Zijn uniform was wit en goud met een
onderscheiding over zijn hart. Er waren ook gouden versieringen op zijn
schouders en zijn boord was rechtop, zoals bij een militair uniform. In feite
leek het een Gekleed Militair Uniform, maar niet van onze krijgsmacht.
Ik stond op en ging naar mijn kantoor
om zijn transmissie te ontvangen. Ik deed de computer aan en schreef: “Ik ben
nu klaar voor uw transmissie. Wilt u mij uw boodschap sturen? “Het antwoord
was:
“Geliefde Leden van de Aarde,
Wij zijn leden van de Galactische
Federatie die vandaag tegen jullie spreken om je te vertellen dat onze
landingen zijn begonnen. We komen eerst bij onze ontwaakte mensen in hun
dromen en meditaties. We zijn hier om te spreken tot iedereen die onze
boodschappen kunnen ontvangen zodat we jullie kunnen voorbereiden. En dan
kunnen jullie anderen voorbereiden.”
Vanaf
die eerste boodschap, raceten de Plejadiërs door mijn vingers. De meeste tijd
voelde het alsof ik dacht dat ik dit voor de eerste keer las dat ik het
schreef. Ik deel dit verhaal zoals ik het kreeg en hoop dat dit je hart raakt
en je leven net zo veel verandert als het dat van mij deed.
Ik
zie jullie in de hogere dimensies.
Suzanne
Lie
Ik
schreef de rest van de boodschap die ik kreeg op die morgen van 4/nov ’12
NIET op. Daar de boeken spoedig zullen uitkomen, wil ik dit met jullie delen,
de lezers van mijn blog.
Kosmisch Bewustzijn: Waar Kosmisch Bewustzijn nu voor beschikbaar is. Ga door met de opnamen/recordings.
Dank u. Welkom Bewustzijn, dank u om bij ons aanwezig te zijn voor de Leden van Rainbow-Phoenix op 17 december 2014. Will Berlinghof is het Kanaal en de Stem van Kosmisch Bewustzijn voor de boodschappen voor de leden. Joan Mills is de Vraagstelster en Lloyd Arrd de Energiegever. De Wet van Licht, de Wet van Liefde, de Wet van Eenheid en de Wet van Dank werden aangeroepen. Is er een openingsboodschap of een gebeuren waarover u dit keer wilt spreken? Dank u.
Dat dit Bewustzijn een openingsboodschap heeft. Dat het een boodschap is die gaat over wereld gebeurtenissen die in deze tijd plaats vinden. Dat, terwijl jullie de tijd naderen van Kerstmis, de Winter Zonnewende, dat er energieën op deze planeet van jullie zijn die het traditionele zich richten op energieën en gedachten voor wereldvrede, hoop en vreugde, willen verstoren.
Dat er bijvoorbeeld kortgeleden een gebeurtenis plaats vond in Australië die wereldwijde aandacht kreeg. Dit was de gijzelneming die in Sydney gebeurde, Australië, dat als een virus rondtrok (viraal werd) wat snel doorgegeven werd door de internationale media en pers, en dat er een 24 uurs wake was over de hele wereld. Aan de oppervlakte scheen dit gebeuren tragisch van aard te zijn en scheen het ‘t werk te zijn van een jihadist, een jihadistische terrorist, dus zo werd dit gepresenteerd door de internationale en nationale media. Dat de zwarte vlag werd getoond van Isis die men kent als de zwarte vlag van Isis, om de indruk te wekken dat die ook was verbonden met de Isis groep, de jihadisten.
Later bleek dat de mens die er bij was betrokken een eenzame gewapende bandiet was, een eenzame zichzelf uitgeroepen geestelijke van de Islam, alhoewel dit werd tegen gesproken door de Islamitische gemeenschap in het algemeen.
Dat deze mens feitelijk een ontaard individu was dat zijn eigen persoonlijke godsdienstige Islamitische kijk had en zijn eigen persoonlijke agenda had.
(vertaling winny:
lees onderaan winny’s voetnoten. Dit
stuk is TE belangrijk om het NIET te lezen. Heb je klachten in je lichaam, waar
dan ook, weet dan dat de energieën ENORM zijn verhoogd.)
“Dit is een
monumentaal moment op onze geliefde Planeet Aarde, en ieder van ons heeft zich
al levens lang voorbereid op individuele en zeer unieke facetten van het
weergaloze Goddelijke Plan dat zich dagelijks en per uur ontvouwt in dit
Kosmische Moment. In september 2014 ervoeren we wonderbaarlijke instromingen
van licht die de koers van de geschiedenis voor ALLE Leven op deze Planeet
heeft veranderd. Nu worden jullie en ik naar een hogere dienst opgeroepen dan
we ooit verleend hebben in enig deel van Leven.
De
Goddelijke Bedoeling van deze dienst is om het verbazende Licht te integreren
dat we in september ontvingen in het stoffelijke plan en in de levens van de Mensheid,
het Elementale Koninkrijk en in de stoffelijke, etherische, mentale en
emotionele strata van Moeder Aarde. Door het overblijfsel van 2014 heen zullen
we hulp ontvangen vanuit de Hoogte die zich een duizend keer duizendvoudig zal
vermeerderen, om de dienst waarvoor we zijn opgeroepen, te vervullen. Deze
gelegenheid, die zich in diverse jaren in stuwkracht zal opbouwen, zal beginnen
met de Maan Eclips van 8 oktober. Deze Eclips zal de Aarde baden met nieuwe en
onpeilbare frequenties van onze Moeder Gods Transfigurerende Goddelijke Liefde.
Dit geschenk van onze Moeder God zal zich in stuwkracht opbouwen via de Zonne
Eclips van 23 oktober. In die tijd, zal de Aarde worden gebaad met nieuwe en
onpeilbare frequenties van Onze Vader God’s Goddelijke Kracht.
Deze twee
Heilige Vuren, onze Moeder Gods Roze Vlam van Goddelijke Liefde en onze Vader
Gods Blauwe Vlam van Goddelijke macht, zullen samengaan in hogere frequenties
van het 7de Zonne Aspect van de Godheid, die de 5-Dimensionale
Kristallijnen Zonne Violette Vlam is. Deze glorieuze Violette vlam zal de
overheersende invloed zijn op Aarde tijdens de 2000 jarige cyclus van de
Waterman Periode(Aquarian Age) waar we nu binnengaan.
Overgebracht door Jennifer
Farley, ThetaHealing Instructor/Practitioner
(vertaling winny)
Zoals jullie
waarschijnlijk weten waren er gisteren diverse jonge mensen die gewond werden
in een zinloze handeling van geweld, minder dan 45 km van waar ik woon. Ik
vroeg Schepper om een paar woorden van troost en dit is wat ik kreeg. Mij werd
gevraagd om dit Schrijven als herinnering toe te wijzen aan degenen die hun
leven verloren en voor hen die voor altijd worden gemerkt door deze ervaring.
“Als je overweldigd
wordt door negatieve daden, of door gedachtezand-woorden van jullie bestaan op
de Aarde laag, denk dan alsjeblieft hieraan; voor elk van die negatieve zaken,
zendt het Universum een oneindig aantal positieve zaken uit. Dat kan best niet
zo schijnen te zijn, maar de balans is altijd hevig uitgeslagen ten gunste van
jullie. Het enige dat van jullie wordt gevraagd voor dit prachtige geschenk is
om liefde te sturen, te denken en te voelen en die te zijn. ~Schepper”
“When you become overwhelmed by the negative
actions, thoughts and words of your Earth plane
existence, please remember this; for every one of those negative
things, The Universe sends out an infinite number of positive ones. It may not
seem like it, but the balance has always been heavily weighed in your favor.
The only thing that is asked of you in return for this wonderful gift is to
send, think, feel and be love. ~ Creator
~ Op 15 april zal een
magnanimous (grootmoedig) gebeuren zich ontvouwen voor de aardlingen. Een gebeuren
met zulke proporties die de wereld in de voorbije eonen nog niet gezien heeft. Dit
gebeuren zal gekend worden in de
opgeschreven geschiedenis als dat wat is gekomen en is gegaan en dat wat is
teruggekomen en uit de as is verrezen van het verleden in de pas gevormde
EENHEID van degenen die gaan komen. Want het wiskundige vergelijking Pi en
E=MC2 zal een zeer belangrijke rol spelen in de dagen die gaan komen. Want dat
wat niet bestaat voor het menselijke denken, zal werkelijk worden onthuld. ~
Dit is een ZEER
lange channeling , dus diep dit met mij uit. Achteraan staat nog meer informatie en uitleg van alles voor jullie. Geniet
ervan!
(Dit is een
moeilijke spreker.w)i
Op 15 april zal
een magnanimous (grootmoedig) gebeuren zich ontvouwen voor de aardlingen. Een gebeuren
met zulke proporties die de wereld in de voorbije eonen nog niet heeft gezien.
Dit gebeuren zal gekend worden in de
opgeschreven geschiedenis als dat wat is gekomen en is gegaan en wat is
teruggekomen en uit de as van het verleden is verrezen in de pas gevormde
EENHEID van degenen die gaan komen.
Books from us >> Agartha -
The Earth's Inner World
Author:
Mariana Stjerna
Email:
info@soullink.se
Book:
184 pages
Price eBook:
9,00 USD (incl. VAT)
Price Paper:
16,20 USD (incl. VAT)
Price Kindle:
13,62 USD (incl. VAT)
Year:
2010-2012
Country:
Sweden
Publisher:
SoulLink Publisher,
Sweden
Over de
schrijfster :
Mariana Stjerna is een zeer gerespecteerd Zweeds kanaal en schrijfster. Zij is al
sedert haar jeugd een medium en ze heeft diverse spirituele boeken geschreven
voor volwassenen en kinderen. Agartha
– The Earth´s Inner World is de Engelse publicatie van haar Zweedse
novel Agartha – Jordens inre värld.
Bovenkant formulier
Onderkant formulier
Price: 9,00
USD
(incl. VAT)
Mariana Stjerna maakte contact met Timothy Brooke, een Canadees, die kort
aan haar verscheen en toen dit boek “dicteerde” . Hij werd in de jaren rond
1970 door Agarthanen gered van een schipbreuk langs de kust van Canada en hij zit
nu levend en wel in Agartha.
In deze heerlijke novelle, vertelt hij
opnieuw zijn verhaal en beschrijft hij het leven in dit vijf dimensionale
paradijs.
Een verbazend boek dat gevuld is met allerlei soorten informatie die wij
zelden horen.
Mariana Stjerna:
Gered door Wezens uit de Binnenste
Aarde
Een ontsnapping naar de Eeuwigheid, of uit de eeuwigheid? Met deze gedachte
werd ik wakker uit mijn meditatie.
Ik kan misschien geslapen hebben of ik was wakker. Soms is het moeilijk om
het verschil aan te geven tussen droom en werkelijkheid. Je kunt feitelijk
werkelijkheid in je slaap ervaren. Ontastbare zaken worden daar tastbaar. Voor
mij was het een vreemde reis. Maar je bent welkom om mijn verhaal te
betwijfelen – totdat die kan worden bewezen. Ik heb geen bewijs – tot nu toe
Een grote jonge man met blond haar, vrolijke blauwe ogen, regelmatige
trekken, en een goedgevormde mond – in feite een knappe jongeman – verscheen er
toen ik mediteerde. Hij begon te praten en in mijn hoofd kon ik elk woord
verstaan. Ik was verbijsterd!
“Hi Mariana!”zei hij. “Mijn naam is Timothy, maar ik word Tim genoemd. Mijn
achternaam is Brooke. Oorspronkelijk kom ik uit Seattle in de VS maar ik ben
‘geëmigreerd’ en ik woon nu in de Aarde. Je zult me waarschijnlijk eerst niet
geloven maar ik denk dat ik je wel kan overtuigen. Dat is mijn missie. Het is
tijd voor de mensen op de Aarde om te weten dat wij bestaan. Nu ga ik je mijn
verhaal vertellen.
***
Mijn vader was een kapitein op zee. Hij bezat een kleine vrachtboot die
geregeld met zijn lading voer langs de kust tussen Seattle en Vancouver,
Canada. Ik werd opgevoed als een matroos/zeeman, best tegen mijn wil, ook al
wilde mijn moeder niet dat ik naar zee ging. Zij dacht dat haar constante
zorgen over mijn vader genoeg waren.
Mijn moeder was Zweeds en mijn vader was van een Brits geslacht. En daarom was ik twee-talig. Zij ontmoetten elkaar op
een cruise midden in de 20ste eeuw(dus rond 1950) Daarna kwam ik
erbij en later mijn zusje. Alle drie zijn nu dood en ik overleefde een schipbreuk
toen ik negentien was. Ondanks mijn moeders tranen en smeekbeden dat ik niet
naar zee moest, was ik vaders eerste matroos in deze fase, in plaats van naar
het voortgezette onderwijs te gaan. Vader was resoluut maar een eerlijk man en
ik hield van hem.
Een vreselijke storm kwam meedogenloos over ons heen, met golven zo hoog als
een huis. Onze kleine boot had eerder stormen overleefd maar dit was net een
vulkaan. We zaten dichtbij de kust, en die was rotsig en ontoegankelijk. Vader wilde zo dicht mogelijk
bij de kust ankeren, dus stuurden we toch naar het land. Onze lading was
timmerhout/balken en dat was zwaar maar we kwamen niet ver voordat we gevangen
werden in een whirlpool/maalstroom die de boot als een handschoen optilde en
tegen de dichtstbijzijnde klip gooide. Ik herinner me een vreselijk lawaai en
mijn vaders anders zo strenge gezicht vlak bij het mijne.
“Ik houd van je, mijn jongen,” schreeuwde hij met tranen in zijn ogen. “Als we
uit deze storm komen dan zal ik je nooit meer dwingen om nog ooit naar zee te
gaan.” En dat waren zijn laatste woorden. Het schip werd uiteen gereten en ik
lag in zee, klemde me vast aan een stuk hout
dat op de koude golven dreef. Ik herinner me dat ik flauw viel. Vader
was weg en de vier anderen van de bemanning waren verdwenen.
Plotseling voelde ik iets menselijks dichtbij, en een boot droeg me kalm
voorwaarts. Was dit de dood? Ik lag onderin een bootje en probeerde me omhoog
te werken op mijn ellebogen, maar voelde me direct weer naar achteren geduwd.
Een vriendelijk gezicht met duidelijke kenmerken en lang, blond haar boog zich
over me heen en eerst kon ik niet zeggen of het mannelijk of vrouwelijk was. Ik
realiseerde me al gauw dat het mannelijk was.
De boot ging een goedverlichte soort van tunnel binnen die gedecoreerd was met
schilderingen. Het duurde niet lang voor we aanmeerden bij een pier. De
blondharige man en een andere met donker haar tilden me op en hielpen me aan
wal. “Waar ben ik, waar is mijn vader? Waar is de rest van de bemanning? Ging
het hout ook naar onderen?” De vragen spoten met een vaartje uit mij.
“Je vader kon niet meer gered worden, noch de bemanning, noch de lading. Jij
hield je vast aan een blok hout die je recht naar ons toe bracht. Dat redde
jouw leven. Wij stonden op de uitkijk voor schepen die schipbreuk kregen door
de storm. Je zit nu binnen in de Aarde. Welkom!” De man sprak buitengewoon goed
Engels.
“Ik ben Mannul Zerpa en ik neem je mee naar onze wereld om tot rust te komen.”
Toen ik jonger was, vertelde een oude zeeman me veel verhalen. Een ervan ging
over een wereld die binnen in de planeet bestond en dat fascineerde me totaal. Natuurlijk
dacht ik dat dit zeeman ‘latijn’ was. En toch was ik hier, zat er midden in, echt
midden in een oud zeemansverhaal. Ik
kneep me hard in mijn armen om veilig te stellen dat ik niet droomde. Dit kon
niet waar zijn – maar was het wel.
“Wanneer kan ik terug naar Seattle? Vroeg ik.
“Dat moet je later maar weer oppakken met iemand anders. Kijk nu om je heen, je
loopt op vaste grond.”
Het licht was vreemd toen we uit de tunnel kwamen of uit het hol in de rots
waarin de boot was vastgelegd – een vreemde gloed in een vreemd zomerachtig
landschap. Ik was Seattle uitgegaan op een donkere novembermorgen, winderig en
met motregen. Er lagen toen bladeren op de grond en de hemel was grijs.
Hier was de lucht helder, met een vriendelijke zon die boven ons straalde.
Glorieuze bloemen stonden langs ons pad. Het was als een prachtige morgen in
een Canadees bos. Ik was heel vaak in zulke bossen geweest met mijn vader en
mijn oom, toen ik jonger was, maar dit leek enigszins schaarser en lichter, met
meer bloemen.
“We komen nu direct bij het dorp waar je gaat verblijven,” kondigde mijn
blondharige redder aan met een lach. Mijn redder, letterlijk!
“Ik moet u bedanken,” stamelde ik. “U hebt mijn leven gered. Het is gewoon dat
ik me zo verward voel. Ik zit eigenlijk in de Aarde, onder de grond, in een of
ander dorp in een landbouw gebied?”
“Je zult meer ontdekken, als we daar komen,” informeerde Mannul me. “Ik heb heel veel mensen gered van de
verdrinking. Jouw schip is niet het enige dat naar beneden ging achter deze bergen. Maar het is alleen de zee daar
die verraderlijk is, de zee die hoort bij de buitenste Aarde. Hier binnen is
hij kalm en hier het is altijd zomer.”
En daar moest ik het mee doen.
We liepen door een meest prachtig landschap dat ik ooit gezien heb, voordat we
een dorp bereikten met veel ronde, grote gebouwen. Ze schenen vreemd lichtend te zijn,
waarschijnlijk door de stenen waarmee ze gemaakt waren. Ik hoorde de vogels zingen in de weelderige
bomen en ik zag eekhoorns en een kleine
haas die wegkroop achter een graspol. Het was net als de buiten aarde, maar
toch heel anders. Eigenlijk was het te volmaakt, als een film
De huizen stonden om wat een kleine marktplein leek te zijn, met een bron in
het midden. We gingen een van de huizen binnen. Een hall met een boog erover
heen leidde naar een half ronde kamer met ramen van vloer tot aan het plafond.
De meubels in de kamer die ik modern zou noemen, waren comfortabel, prachtig
ontworpen stoelen en tafels, maar anders dan de meubelen op aarde. Alles
glansde alsof de meubels zelf en de muren erom heen levend waren. En het
dak! Het bestond niet! Het was open
bovenaan, met zonlicht dat zachtjes door de heen en weer gaande bladeren en
takken scheen.
Mannul gebaarde me om op een sofa te gaan zitten bij een van de ramen zonder
glas, waar ik het verbazende uitzicht naar buiten kon zien. De vriendelijke
blondharige man verdween nadat hij een kop voor me neer had gezet. Hij zou
spoedig terugkeren, zei hij. Hij zei me het op te drinken voordat hij terug
kwam. Ik proefde de drank. Die was heerlijk, als een witte wijn met een lichte
smaak van honing. De eerste mondvol vloog door mijn lichaam als een vuurpijl en
ik kwam meteen bij. Lieve hemel. Ik dacht: ik word dronken! Maar dat werd ik niet, zelfs toen ik het had
opgedronken. Maar, ik beleefde wel een intense helderheid van gedachte en een
groot welzijn.
Toen Mannul terugkeerde was hij niet alleen. Bij hem was iemand die minstens
twee meter groot was. Hij had glanzend, lang, bruin haar en was fris geschoren
en lenig. Zijn enorme prachtige ogen zaten in een jeugdig gezicht, maar ik
kreeg het gevoel dat hij ouder dan de tijd was! Ik stond beleefd op en boog, en
hij gaf me een vriendelijke lach en omhelsde me.
“Welkom in Wonderland Ondergronds, Timothy,” zei hij. Ik weet hoe je hier kwam
en nu vertel ik jou waar je bent.”
“Bent u een Wijze Meester?” onderbrak ik hem, “ik heb van die mensen
gehoord, dat ze in de Aarde bestaan.” De man lachte hartelijk.
“Er is wijsheid overal, jongeman,” antwoordde hij. “De man die gelooft dat
hijzelf wijs is, is dom. Domheid probeert altijd wijsheid te misleiden. Maar
als je wijsheid zoekt, hoef je alleen maar zorgvuldig om je heen te kijken. Dat
natuur zit vol wijsheid waar de bewoners van de oppervlakte hun best voor doen
om die te verwoesten. “
“Wie bent u dan?” vroeg ik, zo weetgierig
als gewoonlijk.
“Mijn naam is Dariël. Je hoeft niet meer te weten dan alleen dat. Ik ben een
van de negen van het Comité hier. Wij verwelkomen je hier en ik vraag me af of
je een paar dagen hier wilt blijven als een geëerde gast van de oppervlakte.”
Ik boog weer en accepteerde de uitnodiging. Je slaat zo’n uitnodiging niet af.
“Willen jullie mij helpen om daarna weer naar huis te gaan?” vroeg ik. “Mijn
moeder zal zich grote zorgen maken of ik net als de rest ben verdronken.”
“Ja, we zullen je helpen om weer thuis
te komen, als je daar nog steeds naar toe wilt gaan.” Dariël keek me levendig aan. “We dwingen niemand om
hier te blijven, maar weinig mensen gaan terug naar huis en zij die het wel
doen worden nooit geloofd als ze de mensen over ons vertellen.
“Dit is een prettige plaats om in te wonen. Wij vechten niet over geld en voor
de meeste van onze behoeftes wordt gezorgd. Wij letten op de oppervlakte en de
mensen daar. We weten dat hun veronderstelde ontwikkeling hen alleen maar
rampen heeft gebracht. Alles is hier gemakkelijker. Je gaat het er heerlijk
vinden.
Dariël stopte en pakte mijn handen Hij keek recht in mijn ogen en ik was gevuld
met een onbeschrijflijke innerlijke vrede. Ik was nog verdrietig over mijn
vader en het missen van mijn moeder en Kleintje (zus: Littl ùn) mijn zusje.
Maar in een flits verminderde mijn verdriet en verlangen en wilde ik meer weten
over dit bijzondere land waar ik in zat. Het was alsof ik door een
engelenvleugel zacht werd geaaid, wat me blij en vredig liet worden. In de
verte speelde zachte muziek en helemaal geen moderne muziek van boven de grond,
meer zoals Mozart of een van de oude meesters.
“Mannul zal je meenemen op een rondrit langs onze grenzen, en dat zal enkele
dagen vanaf nu beginnen. Eerst zul je Telos bezoeken en daar is het waar de
oppervlakte bewoners eindigen als het
gebeurt dat ze in onze wereld vallen.
“Timothy, ik ben jouw vriend. Roep me op als je vragen wilt beantwoord hebben,
of hulp van enig soort. We zullen elkaar weer tegenkomen als de tijd daar is.”
Agartha – Een paradijs in de Aarde
“Een land waar verdriet niet bestaat!” riep ik uit, terwijl Mannul me door
een dorp heen voerde dat als een grote glimlach was neergelegd. Mannul
grinnikte ook.
“Je hebt gelijk,” antwoordde hij. “Maar de meeste mensen die hier wonen zijn
gewoon normale mensen zoals jij en ik. Er is wel verdriet maar die wordt hier
anders behandeld. Jullie laten die je domineren, maar wij beheersen verdriet en
tegenslagen. Vriendelijke handen reiken naar je uit als je hulp nodig hebt –
stoffelijk of psychologisch.
“Aan de oppervlakte hebben jullie de vreugde nog niet ontdekt om elkaar te helpen.
Jullie gedachten gaan over geld. Hulp kost geld en niet iedereen kan dit zich
veroorloven. Maar Tim, iedereen heeft een hart en dat kost niks. Je hoeft er
alleen maar naar te luisteren. Jullie hart geeft jullie goede raad maar jullie
moeten dezelfde taal spreken. Ervaring en begrip zal jullie helpen.”
Ik weet niet meer wat er vervolgens gebeurde; het ging allemaal zo snel! Mannul
hield mijn hand vast en ik voelde me als een bezorgde, verwachtingsvolle
zevenjarige, die voor de eerste keer naar school ging. Ik had niet veel tijd om
het landschap te zien dat voorbij vloog. In een gedeelte scheen er water onder
me te zitten en kleine witte ganzen (zoals wij ze thuis kenden) die op het
donkerblauwe water dobberden. Toen kwam er zand zoals op gouden zandstranden,
en tenslotte emerald-groen gras. Ten slotte, met een lichte plof, landden we.
“Kijk om je heen!” barstte Mannul los.
Dat deed ik. Als Mannul mijn hand niet had vastgehouden, was ik waarschijnlijk
in onmacht geraakt, en er was echt een oorzaak voor mijn verwarring. De lucht
en heerlijke omgeving waren levend – niet met een vredige, eeuwige ademhaling,
maar totaal tastbaar, levend en bijna wild. Iedere aparte struik, boom en bloem
produceerde geluid, en dat grensde aan een kakafonie. Kleine figuurtjes
zweefden zachtjes heen en weer en rond en rond. Ze weefden hun pad tussen de
planten en naar de planten en er in.
De zomerweide was op meer dan een manier levend.
Elementalen en mensen mengden zich samen hier. Ik kon mensen zien- volwassenen
en kinderen – en ik kon bezielende muziek horen. Iedereen danste.
“Dansen ze midden op de morgen?” vroeg ik, lichtelijk geschokt over zulk
enthousiasme, zo vroeg op de dag.
“Natuurlijk!” antwoordde mijn gids die naar me keek alsof ik gek was. “Als
iemand onder het werk wil dansen, dan organiseren we een hop/dans en zingen
we.”
“Komt dan alles nog klaar?” Ik probeerde er achter te komen.
“Meer dan als we niet zouden dansen,”
was zijn antwoord. Ik zuchtte. Dit was een ander land en ik moest open zijn
voor nieuwe ideeën. Alle landen hebben hun eigen gewoontes en dit was net zo echt
aan de binnenkant van de planeet dan aan de buitenkant. Maar er waren enorme
verschillen.
We stonden daar een tijdje en keken naar het dansen. Het was net zoiets als
volksdansen, echt, alhoewel ik alleen Canadese en Zweedse volksdansen gezien
heb, dus ik wil niet zeggen dat ik een expert ben. De musici dansten terwijl ze
speelden en hun violen en andere instrumenten die ik niet herkende, klonken als
volksmuziek uit Dalarna, Zweden waar mijn grootmoeder woont. Ik had mijn grootmoeder
een paar jaren niet opgezocht maar ik herinnerde me hoe prachtig de Zweedse
midzomer was. Dit was net zo, maar zonder dronkenschap of gevechten.
Ik keek onderzoekend naar Mannul en grinnikend nam hij mijn hand en zwaaide ons
tussen de dansers. Al snel hield ik een zachte, vrouwelijke hand vast en keek
naar een lachend jong meisje dat me rondzwaaide. Maar de dans duurde niet
aldoor, ondanks dat ik dat wilde. Mijn
“ondergrondse” gids trok me er na een tijdje uit weg.
“We moeten door! “riep hij uit en lachte om mijn teleurgestelde uitdrukking.
Een absoluut liefelijk landschap ging voor mijn verrukte ogen langs en we
kwamen bij een dorp aan. Daar waren minder huizen maar toch in dezelfde stijl
gebouwd: bijenkorf stijl, zoals ik dat noemde, alhoewel ronder dan bijenkorven
en zonder de daken. Ik vroeg me af of ze hier ook regen, stormen of sneeuw
hadden.
“Nee,”Mannul las mijn gedachten (ook dat nog!). “Wij hebben hier een volmaakt
klimaat. We hebben hier wat je een vroege zomer kunt noemen, het hele jaar door
en eigenlijk is alles in volle bloei.
“Hoe kan het dat jullie een volmaakt klimaat hebben terwijl wij regen, sneeuw
en stormen op Aarde hebben?” Ik vroeg me dat verrast af.
“Dringt ons weer niet ergens door?” Mannul bulderde van het lachen. Ik begreep
niet waarom hij lachte. Er was een bankje dichtbij en hij gebaarde me erop te
gaan zitten. En zo legde hij me het
klimaat van onder de grond uit.
“Alles heeft met geloven/denken te maken,” zei hij. “Wij voelen ons hier totaal
veilig. Er is geen vrees, zorg, kwaad, nijd of jaloezie. Wij hebben geleerd om in
totale veiligheid te wonen en te geloven in een eeuwige Kracht die hier altijd
is om ons te helpen en te beschermen. Negativiteit verstoort de lagere
atmosfeer en de stratosfeer. Weerspatronen weerspiegelen gedachte patronen.
Verwoesting op de oppervlakte van de Aarde komt omdat meteorologische krachten
net zo verwoestend zijn. Die worden veroorzaakt door het milieu dat verre van harmonieus is. Er is een
godsdienstig conflict. Nijd en verdachtmaking door geld aangejaagd en door
drugs, verwoesten eerder dan dat ze
opbouwen. Als we het goede en slechte op Aarde tegen elkaar afwegen, mijn beste
Tim, dan verliest het goede elke keer weer.”
“Goeie hemel!” ik riep ik niet gelovend uit. “Je bedoelt toch niet dat het
weer afhangt van hoe mensen denken? Zeker wordt het weer geheel geregeld door
andere krachten.”(ik kon niks anders bedenken dan de Nationale Weer Dienst,
maar ik voelde ook dat het niet helemaal was wat hij bedoelde in zijn hele
verhaal.)
“Je kunt zeggen dat we hier in de schoot van de Aarde zitten,” zei Mannul
lachend. “Dit op zichzelf vertegenwoordigt veiligheid, want jullie ongunstige
condities kunnen de dikke korst tussen ons niet penetreren. Wij eren, danken en liefkozen Moeder Aarde
letterlijk elke dag en omgekeerd zorgt zij voor bescherming en liefde. Jullie
oppervlakte bewoners zouden je beter voelen als jullie je op je tegenhangers
zouden richten in Agartha (dit is de naam van deze binnenste wereld) en kracht
zouden krijgen van hier als jullie gedeprimeerd of verontrust zijn. Als jullie
maar aan ons om sterkte zouden vragen.”
“Maar we weten niks van jullie,
“antwoordde ik bitter. “Hoe kunnen we iemand vragen om hulp als we niet weten
dat ze bestaan?”
“Dan is het tijd voor ons om de mensen op Aarde te benaderen,” was het
antwoord. “We willen alleen niet degenen die zaden van afscheiding en
onenigheid rondzaaien, aanmoedigen.
Daarom hebben wij onszelf zo lang afgesloten. En ook dit, wat is er met die God
die jullie aanbidden? Hij wordt over de hele wereld vereerd met grote pracht en
praal. Jullie bidden naar hem, vechten oorlogen uit namens hem, argumenteren
over hem en leggen alle schuld aan zijn voeten. Wat voor soort godsdienst is
dat? Jullie denken misschien dat het
logisch is, maar wij niet. Daarom zou
het moeilijk zijn om Aarde mensen hier te halen, behalve als ze specifiek zijn
gekozen, of mensen zijn die hier kwamen zoals jij.”
“Ik wil naar de oppervlakte terugkeren en iedereen over jullie vertellen,” zei
ik.
Mannul knikte alleen maar, en hielp me op van de bank.
Ik kon niet veel mensen zien in dit dorp. Er speelden kinderen op dezelfde
manier als kinderen op de oppervlakte spelen. Er waren zandkuilen en schommels
en volwassenen die voor hen zorgden.
Er waren zwemvijvers waar kinderen aan het zwemmen waren. De baden waren
prachtig, met glijbanen waar kinderen van houden. Bladerige vegetatie omringde
kleine, zanderige hellingen van waaraf kinderen het water in konden glijden. Er
waren opwindende, kronkelige stenen stapjes om naar boven te rennen en naar
beneden en langs de kant. De kinderen schenen in een sprookjesland te wonen.
”Er zijn hier maar weinig kinderen,” begon ik. Ik vroeg me af hoe ze hier
kwamen, maar ik durfde dat niet te vragen. Mannul barstte weer in lachen uit,
waar ik nu gewend aan raakte.
“Luister naar me, jonge man!” snoof hij wild voor hij verderging. “Heb je seks lessen nodig? Dat is hier
hetzelfde als op de oppervlakte. Maar wij noemen dat hier Liefde, wat boven
zeldzaam is. Seks is daar ontaard. Hier is het iets positiefs dat wij
eerbiedigen. We hebben geen huwelijk, maar een ‘vereniging’ van lichaam en
ziel. En een vereniging is altijd een goed excuus voor een feestje.”
“En ontrouwheid, vergissingen, indiscreetheid, scheidingen…” ging ik verder.
Lachen bubbelde uit Mannul omhoog toen hij antwoordde, “Je hebt het weer mis,
zoon. Die woorden bestaan niet in onze vocabulaire. Daar boven leven jullie
alsof je alleen maar lichaam bent. Wij zijn zielen met een veel hoger niveau
van bewustzijn. Maar wij hebben net zoveel plezier als jullie – het verschil is
dat wij ons hele leven bijeen blijven.”
“Honderden jaren,” nu grinnikte ik, “jullie hebben dan veel tijd om doodmoe van
elkaar te worden. Jullie moeten steeds
andere dingen uitproberen… zelfs met seks, nietwaar?”
“Ik zie niet in waarom.” Mannul scheen het echt niet te begrijpen. “Zo werkt
liefde hier helemaal niet. Kom mee, laten we verder gaan. We gaan naar een
soort van symposium dat ze houden onder Mount Shasta in Telos. Ze spreken daar over
oppervlakte bewoners, dus ik wil dat je er met me naar toe gaat.”
Ik was erg nieuwsgierig. Misschien kon ik de oppervlakte van de Aarde van
daaraf bereiken. Toch lag Mount Shasta in Californië en ik wilde naar huis in
Seattle gaan. Er zouden wel vluchten zijn maar ik had geen geld. Zo zei ik het ongeveer.
“Maak je geen zorgen, zoon. We zoeken het wel uit. Als je naar huis wilt en de
anderen zijn het er mee eens, dan vinden we wel geld voor de reis. Laten we een
ding per keer doen.
“Ik dacht over het ongelooflijk leuke meisje na waar ik mee had gedanst en
dacht erover om te blijven. Mannul las gemakkelijk mijn gedachten, maar hij
gluurde naar me en grinnikte.
“Haar naam is Sisilla,” zei hij.
Een belangrijke missie voor Tim
De rest van de reis ging met een hovercraft zoals die wordt genoemd en die
was dubbel zo snel. Ik had niet veel tijd om mijn omgeving te bekijken, slechts
glimpen van bergen, bossen en meren waar hij langs vloog – of waar wij langs
vlogen. Het was leuker dan met een
vliegtuig te vliegen. We landden met een
plons in het kanaal, niet met een heftige plof maar zachtjes, als een dansen in
het Zwanenmeer.
Hier, ten slotte was een huis dat eruit zag als een huis. Het was laag en
uitgerekt gebouwd in het rond, maar ik kon ook hier geen dak zien. Het was een
glinsterend rose – ongewoon voor een huis.
Erom heen waren massa’s van prachtig gearrangeerde bloemen, in allerlei
voorstelbare kleuren.
“Dit is wat je een Stadshuis kunt noemen. Wij noemen dit het Vergaderhuis. Soms
hebben we plan-vergaderingen en organiseren we hulp. Hier is het waar je kunt
vragen voor hulp om naar huis te gaan.”
We gingen naar binnen. Ik was overweldigd door de schoonheid die ik in het
gebouw tegenkwam. De muren waren
beschilderd met prachtige natuurlijke beelden, en tussen de flagstones op de
grond groeiden lage, groene planten met witte en gele bloemen. Er waren grote
en gracieuze, vrij menselijke vormen die overal rondgingen.
We gingen een trap met een spiraal op naar boven in het centrum van de ruimte.
Het gebouw had geen dak en de topverdieping bestond uit een soort van
opgehangen platform. Ik bewoog me niet want dat zou me zeeziek hebben gemaakt.
Mannul glimlachte en greep mijn arm en voerde me naar een grote, luchtige,
duidelijk zwevende kamer Daar waren negen mensen, mannen en vrouwen. Ze zaten
in een kring in comfortabele stoelen, ieder had een klein groen tafeltje voor
zich staan. Er waren overal bloemen. De muren bestonden uit samen geweven
takken, sommige met exquisiete bloesems.
Toen zij ons zagen, bracht iemand ons twee stoelen, en vroeg ons om te gaan
zitten. Dat was heel goed, want mijn benen voelden aan als gelatine. Ik merkte
een eerbiedwaardige persoon op die in het midden zat, zijn blauwe ogen richtten
zich op mij. Zijn haren en baard waren lang en wit, maar zijn gezicht had geen
rimpels, en hij leek jeugdig en blij. Hij hief zijn hand op in een begroeting
en ik deed het ook.
“Welkom, jonge man van de oppervlakte van de Aarde,” zei hij in het Engels met
een heldere stem. “Ik ben Arniël, leider van het symposium. We hopen dat je
blij bent en dat je bij ons wilt blijven.
“Ik ben verbijsterd en verrukt bij alles
wat ik gezien heb,” antwoordde ik ,”maar ik mis mijn moeder en mijn zusje, en
ik wil graag naar huis gaan en hen allereerst bezoeken. Daarna zou ik graag
hier naartoe terugkeren en voor goed blijven.”
“Jouw wens wordt ingewilligd,” zei Arniël,” Er is echter een conditie. Wij
willen graag dat de oppervlakte mensen weten dat wij hier zijn. Je bent welkom
om terug te keren maar eerst moet je de boodschap verspreiden van ons bestaan.”
“Ze zullen me nooit geloven,” mompelde ik, maar Arniël hield zijn hand omhoog.
“Geef nooit op, wat ze ook denken. Als je in problemen komt zullen we je komen
redden. Het is tijd om de oppervlakte bewoners te vertellen dat wij hier zijn
en dat ze niet alleen zijn. Wij hebben geen wens om deel te nemen aan hun
vervuiling en andere ellende. Benadruk dat alsjeblieft. Als zij doorgaan zal
dit hun eigen vernietiging veroorzaken, totale uitsterving. Dit zal de planeet
zelf niet beïnvloeden maar wel de mensen. Het zal serieus zijn en het zal
spoedig gebeuren.”
“Kunnen wij niet gered worden?” vroeg ik me af, verschrikt.
“We hopen het. We werken eraan om de Aarde te helpen, want anders worden wij er
misschien ook door beïnvloed. Jij moet onze boodschapper zijn, Timothy.”
“Ik zal mijn best doen,” stamelde ik.
De indrukwekkende Oudere stak een kleine fluitje naar me uit. “Als je in
problemen komt blaas dan hierop. Je zult niks horen maar het signaal zal ons
bereiken met de snelheid van gedachte. Verlies het niet.”|
Ik boog en bedankte hem telkens weer en weer stopte Arniël me lachend, met zijn
hand . “Maak je geen zorgen over geld, mijn zoon. Mannul zal je voldoende
geven. Je moet er misschien lange tijd blijven. Hij zal je zo ver brengen als
het portaal op Mount Shasta.”
Mannul trok aan mijn mouw en ik boog een beetje sneller dit keer. Ik had geen
tijd om te zien wie de anderen waren aan de groene tafeltjes, maar ik weet
zeker dat ik hen niet kende. Ik voelde me totaal verbijsterd.
“Je moet wat passende kleren hebben,” zei Mannul, terwijl hij naar mijn dunne
witte shirt keek en mijn strakke, blauwe broek. Hij dreef me door het gebouw
heen een klein straatje in, recht naar een kledingmaker. Hij kon niet anders
zijn geweest; er hingen overal kleren. Een man verscheen uit het binnenste
ervan en groette Mannul warm.
“Breng de jongen wat aardige kleding,” zei mijn gids. “Geef hem een zak dat
gevuld is met alles dat hij nodig heeft voor een bezoek op Aarde. En een van
die beurzen die ze bovengronds gebruiken. Ik zal er geld voor hem in doen.”
“Ga ik direct naar Californië?” vroeg ik.
“Ja, er zijn regelrechte vluchten van daar naar Seattle.”
“En als ik terug wil komen?”
“Die brug gaan we over als we daar aan toe zijn. Laten we een ding tegelijk
doen. De kleermaker zal je eerst een uitrusting geven. Ik zal hier op je
wachten.”
Ik ging terug naar mijn gids en droeg een jeans, een bleek blauwe pullover
en een marine jack en ik voelde me lichtjes lomp toen ik Mannuls enkel lange
toga zag. Tegelijkertijd voelde ik me geweldig, en ongelooflijk blij om naar
huis te gaan om mijn dichts bij zijnde familie en dierbaarsten te zien. Mannul
gaf me een dikke beurs mee. Daar zat ook mijn paspoort in. Ik heb geen idee hoe
hij die had kunnen krijgen.
“Het is een nieuwe paspoort dat we maken in de stijl van de oppervlakte. Denk
je niet dat wij weten wat er nodig is om de lange arm van de wet te vermijden?”
Nou, duidelijk was ik nog niet zo ver gekomen. Ik kloste achter Mannul aan,
mijn rugzak was een zeker gewicht op mijn rug. We draaiden een weg rond in het
pittoreske stadje Telos en bereikten een tunnel. Daar waren enkele kleine
voertuigen en Mannul en ik gingen in een ervan.
Hij drukte enkele knoppen in en het begon onmiddellijk te rijden.
“Geef het niet op, hoe onvriendelijk de mensen ook zijn,” waarschuwde hij. “en
als je op een of andere manier een Aarde meisje ontmoet, vertel haar over ons.
Zij is het alleen waard haar hier te brengen als ze jou gelooft.”
“Ik wil misschien thuis blijven,” zei ik , “mijn moeder heeft misschien hulp
nodig. Ze leeft van een weduwenpensioen, en dat is niet zoveel.”
“Ik vraag de sterren om leiding,” zei Mannul terwijl hij me een schrandere blik
gaf. “Je moet terug komen om alleen al Ariël het rapport te geven. Als je terug
wilt komen daarna, als je weer naar de oppervlakte terug wilt gaan, dan
bespreken we dat dan wel. Ik denk niet dat het dat is wat de sterren voor je in
voorraad hebben.”
“Welke sterren? “ vroeg ik en keek rond in de tunnel. Er was slechts een zwak
flikkerend licht van een van de lantaarns. Maar Mannul lachte gewoon en de
tunnel werd lichter.
De truck stopte voor een lange trap. Ik gaf mijn vriendelijke metgezel een
omhelzing als afscheid en begon de trappen op te gaan. Ik versnelde mijn
stappen terwijl ik klom. Tenslotte stond ik op een platform en een ijzeren deur
ging open naar, wat ik in die tijd wist, dat Leven was. Ik liep langzaam in de
regen en wind aan de grote bergzijde. Mount
Shasta zag weer een ander klein mens dat zijn donkere omhelzing verliet
en zijn weg zocht naar wat bekend staat als werkelijkheid.
Verdrietige zaken in Seattle.
Ik herinner me niet dat ik beneden kwam op Mount Shasta, maar aan de voet
van de berg was een klein stadje, compleet met motels en winkels. Ik reisde van
daaraf met bus en taxi naar de dichtstbijzijnde passagiers airport en zat
spoedig in een prettige stoel op een
vlucht naar Seattle. Ik dacht aan mijn
moeder en zusje, en er was heimelijk een
traan die langs mijn wang rolde toen de stewardess kwam met de drank
kaart. Ik herinnerde mijn moeder als een blonde, grote mooie vrouw die krullend
blond haar had met een paar grijze strengen
die om een zacht, rozig gezicht hingen met ogen als viooltjes. Mijn
lieve moeder was niet alleen attractief maar meer gevoelig, warm en liefdevol!
En dat roodharige, ondeugende Kleintje, een jongere zuster om trots op te
zijn, maar die nog de bescherming nodig had van een oudere broeder. Zij was
altijd maar gewillig om op idiote grapjes met haar vriendinnetjes in te gaan. Toen ik thuis wegging, was zij zeventien en te
populair met de jongens. Mijn familie was alles voor mij en ik miste hen
intens.
Hoe dichter ik bij huis kwam, hoe bezorgder ik werd. Ik kwam natuurlijk thuis
met een goed gevulde beurs wat ik zou moeten uitleggen. Ik was heel knap
gekleed en veel wijzer dan toen ik wegging. Maar je verdient geen geld op de
hoge baren op zee. Nou, ik moet verhaaltjes bedenken voordat ik de waarheid zou
durven vertellen. Toen herinnerde ik me dat ik feitelijk hier was OM de
waarheid te vertellen en, zuchtend
beëindigde ik de royale hoeveelheid voedsel dat in het vliegtuig werd
geserveerd. Tot mijn opluchting was het geen rundvlees, maar fijne plakjes kip
me veel groentes. Na een vegetarisch dieet reageert je maag op wat we normaal
voedsel noemen, specifiek op vlees.
Ik kende de Seattle airport goed. Seattle ligt aan de kust en ons huis is vlak
bij de grote haven waar de vrachtboten worden afgemeerd. Ons huis, zoals velen
in het gebied, had zijn eigen steiger. Toen ik neerstreek uit de airporttaxi,
floot ik het meest blije deuntje dat ik kende. Wat een groots gevoel! Ik was
weer terug op mijn geliefde plekje uit mijn jeugd.
Ik belde aan. Ik kuste de deurknop en belde opnieuw. Ik belde de speciale
code die mijn zus en ik altijd gebruikten. Niemand antwoordde. Moeder en
Little‘un waren beiden uit huis en ik had geen sleutel. Toen hoorde ik een stem
van een vrouw die ik kende. Het was de vriendelijke dame van de buren die ik
kende als grote Tillie. Ik draaide me om en daar was ze. “Is dit echt Timothy
Brooke? Was jij niet verdronken? Ben je een geest?”
“Ik ben alive en kicking, levend en wel. Ik ben niet verdronken, maar al de
anderen deden dat wel. Ik heb geen kans gehad om met mijn familie contact te
leggen. Weet jij misschien waar ze zijn?”
Ik dacht dat Tillie zou flauwvallen en ik legde mijn lange arm om haar
schouders om haar te ondersteunen. Zij barstte in huilen uit.
“Je bent drie jaren weggeweest, “ snikte ze. “Je moeder en zus zijn allebei
dood. Je zus was net voordat het vreselijke nieuws kwam in het geheim
getrouwd. En zij stierf terwijl ze zes
maanden na haar huwelijk een baby kreeg. Je moeder werd ziek toen ze hoorde van
de schipbreuk en zij stierf een paar maanden later. Ik denk dat zij van
verdriet stierf nadat ze haar hele familie had verloren. Het huis stond al een
lange tijd te koop maar het is nog niet verkocht, dus ik denk dat het nu van
jou is. Jouw schoonbroer, Bertie verhuisde naar Vancouver. Ik denk dat hij daar
weer getrouwd is.”
“Ik denk dat ik het adres heb van de advocaat je moeder. Kom binnen dan maak ik
wat thee voor je om je te versterken. Je kunt hier blijven totdat je het hebt
uitgezocht allemaal.”
Ik ging mee met die vriendelijke, oude Tillie. Een koude hand had zich om
mijn hart geslagen. Ik had geen familie meer over. Er was alleen maar ik. Ik
was de eenzaamste persoon in de hele wereld. Ik zonk op Tillie’s sofa neer en
huilde. Deze keer waren het geen tranen van geluk. Het speet me voor mezelf,
alhoewel ik wist dat dit niet zou helpen en ik was overweldigd door verdriet. Ik had toch nog een moeilijke missie uit te
dragen ondanks al dit slechte nieuws.
Tillie was een grote hulp. Ze belde meteen de advocaat en ik nam een taxi om de
huissleutels op te pikken. Hij was nog niet in staat geweest om het huis te
verkopen zonder bewijs of er iemand was die het had geërfd. De advocaat was in
geen haast geweest om dat te onderzoeken. Hij scheen ook opgelucht dat ik was
teruggekomen en dat Tillie voor me kon instaan. Dus nu had ik een dak boven
mijn hoofd.
Het voelde heel raar toen ik het lege huis binnenging. Mijn oude slaapkamer was
stoffig en niet netjes, precies zoals ik die had achtergelaten. Kleintje haar kamer was veranderd. Er lagen
babydingen in, inclusief een wiegje – waarschijnlijk onze oude wieg. Op een
tafel was een niet afgemaakt baby vestje
neergegooid, waarschijnlijks het werk van mijn moeder.
Dit was het, meer stond er niet. Ik probeer het hele boek nog te pakken te
krijgen.
